امروز کمی با تعمق به خودم، به روزگارم، به کسی که اکنون هستم نگاه کردم باور نمی شود چه دیدم. به حالت انکار، سرم را تکان دادم... باور نمی کنم این همه تنهایی ای را که نصیبم شده!

مهربانم! نمی دانم شاید یادت باشد آن روزی را که به تو ملتمسانه با اشک گفتم: با من بمان چون قلبم متعلق به توست نه هیچ کس دیگر. اشک امانم را بریده بود و هر لحظه دیوارهای اتاقم تنگ و تنگ تر می شدند؛ مثل این بود که دنیا با تمام قدرت دستش را دور گلویم می فشارد... اما تو به من گفتی لحظه ای فرا خواهد رسید که نزدیک ترین کسانیکه اکنون کنارت هستند به دنبال آمال ها و زندگی شان خواهند رفت و فقط تو میمانی و تنهایی ات؛ پس کمی به خودت و آینده ات بیاندیش! خوب یادم هست که چه جوابی به این جمله ی طعنه آمیزت دادم، گفتم: میدانم منظورت از این جمله با خودت هست، میدانم که میخواهی بگویی یک روزی خواهی رفت و مرا با خودم و تنهایی هایم تنها خواهی گذاشت پس رک سخن بگو و حرفهایت را در لفافه نپیچان. می دانم روزی تنها خواهم شد، میدانم!  میدانم معرفت آدم ها حتی به قدر یک قطره ی کوچک شبنم هم نیست، میدانم!  اما هیچ یک از این ها برایم ارزشی ندارد اینکه نفس هایم برای توست و خون رگ هایم با عشق تو جریان دارد برایم کافی است و فکر نکن اگر ترکم کنی عشقت از وجودم خواهد رفت؛ نه هرگز. عشق تو با من خواهد ماند تا روزی که از خاک وجودم گلی روید به نام شقایق!  و در ادامه، این جمله را برایت نوشتم: تو مثل بچه های باهوش - دلم را، ارتباطمان را - میگویم خراب میکنی، میشکنی/ من مثل بچه های خنگ فکر میکنم همه چیز را میشود با چسب دو قلو...... 

بعد از این جمله تو را به دست خدا سپردم و تا ماه ها فقط از دور نظاره گر چشم هایت بودم که می دیدم عشق درونشان نسبت به من موج می زند اما نمی توانستم بفهمم چرا به تمنای چشمانم پاسخ نمی دهند و چرا دستان گرمت به سرمای دستانم پایان نمی دهند؟!! عاشقانه ترین احساس هایم را همچو الماس تقدیم قلب مهربانت کردم اما تو قلبت را از ریشه ی عشقمان جدا کردی و به سرعت نور رفتی تا مبادا دستت را بگیرم و خواهش کنم بمانی! اکنون پس از این همه وقت به طرز وحشتناکی احساس دلتنگی و تنهایی میکنم. هوای این شهر بی ستاره چون جهنم گرم و سوزان است اما مطمئنم گرمایش به پای آتشی که در درون من شعله ور است نمی رسد. شاید نسیمی بیاید و گرمای هوا اندکی فروکش کند اما من آتش درونم را که از غم هجران تو و از تنهایی است؛ چگونه خاموش کنم؟!! روز به روز بیشتر در حس تنهایی ام غرق می شوم، این تنهایی همچو سیاهچاله مرا به درون خود می کشد. نه دوستی، نه همدمی و نه یک سنگ صبور که بتوانم با او غم دلم را تقسیم کنم. همه از برم رفته اند، فقط من مانده ام و بغض هایم که هر شب قورتشان میدهم تا مبادا بیرون ریزند و کویر گونه هایم خیس شود. بعد از تو مدت هاست که فقط تظاهر به زندگی کردن، به غذا خوردن و به شاد بودن میکنم. در درون من آتشی زبانه می کشد که هیچ کس تصورش را هم نمی کند. پس از این همه مدت، هر روز که بر می خیزم به خود می گویم: دیدی چه شد واقعا او مرا ترک کرد! کم کم دارم به این واقعیت می رسم که قرار نیست بازگردی به آغوشم! هنوز هم باور ندارم رفتن تلخ ات را...

به خودم می گویم این عشق پایان نیافته و میدانم تو هنوز هم عاشق منی! گاهی دلم به حال خودم می سوزد و می گویم: ساده دل بیچاره، او مدت هاست که رفته. تو منتظر که هستی تا بازگردد کسیکه حتی در اندیشه ی بازگشت هم نیست!!!

بس است اینقدر خودت را گول زدی. از خواب غفلت بیدار شو ! تا به کی در عشقی که او با دستهایش نابودش کرد میخواهی بسوزی و خونابه بخوری. دلم میخواست تا سر حد مرگ خودم را کتک می زدم تا دست از این عشق پوشالی بر دارم. اما به خدا نمی توانم.

خدایای خوب من! او چه داشت که اینگونه مرا اسیر خود کرد؟ کاش من هم می توانستم او را اسیر خود کنم... کاش!

هر گاه دلم برایت تنگ می شود موهایم را با  شانه ای که برایم خریدی شانه می کنم و غرق خاطراتم با تو می شوم. شانه ات آنقدر برایم عزیز است که هیچ کس جرات ندارد به آن دست بزند.

تنهاتر از آنم که واژه ی تنهایی گویای حس تنهایی ام باشد! هیچ کس سراغ از من نمی گیرد انگار که مرحومم!

کاش اکنون کنار جوی آبی بودم و هوای دلم را با شعرهای سهراب (سپهری) معطر می کردم. کاش می توانستم از فرط عشقم به سهراب تمام شعرهایش را ببلعم. شاید فقط با خواندن شعرهای سهراب اندکی از بار غمم کاسته شود...  اما کتاب اش را به کسی قرض دادم که هرگز پس نیاورد... صد افسوس!! آرامشی در شعرهایش هست که حتی بهشت هم ندارد! بدجور دلتنگ شعرهای سهرابم کاش روزی می رسید که تو دوباره به کنارم می آمدی و برایت شعرهای سهراب را می خواندم زیر باران... کاش از عشق تو خیس می شدم نه از نم باران. کاش آن روز همین فردا بود!!! کاش...

مرا می شناسی؟

ستاره ی سربی خیالت که روزگاری تک ستاره ی آسمان رؤیاهایت بود؛ ولی روز مرگش همچون شهابی در آسمان قلبت سوخت و در تاریکی غم فرو رفت... روز مرگش روزی بود که فراموشش کردی... ستاره سوخت و نورش را به تاریکی سپرد ولی از خاکستر وجودش گلی رویید که نامش را شقایق نهادند... گلی سرخ که سرخی گلبرگ هایش از خون آخرین عاشق بود...

(پس از اتمام این متن پر از بغضم... بغضی که آنقدر سنگین است که حتی شکسته نمی شود و فقط درد قلبم را تشدید می کند)

منبع:شقایق عاشق! | بازدید از پست:9 | امتیاز به پست: نتیجه: 60 امتیاز توسط 20 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

سبزترین آرزویم دیدن و بوییدن دوباره ی توست؛ می دانم که تحقق می یابد حتی اگر یک روز به عمرم باقی باشد...

منبع:خورشید را برای تو دزدیده ام ای قشنگ ترین، آن را به موهایت میزنی؟!! | بازدید از پست:2 | امتیاز به پست: نتیجه: 60 امتیاز توسط 20 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

چه زجر آور است وقتی زیر باران خیس می شوم، بدون تو

چه زجر آور است وقتی پرسه می زنم در کوچه، بدون تو

تنهایم... تنهای تنها !

منبع:درد فراق! | بازدید از پست:6 | امتیاز به پست: نتیجه: 55 امتیاز توسط 19 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

اکنون تجربه می کنم بیست دومین سالمرگ زندگیم را
و تو بیا نگاه کن
که چه زشت، زمان به لحظه های بی تو بودن می خندد
شبِ قبل از مرگ است
هوا ابری و آسمان بارانی
امشب واژه ها چه سخت به ذهن آبی ام تلمبار می شوند!
شاید گلایه خواهند کرد از نبود و نیامدنت...
تو بگو کدام شب را بی فکر من روز می کنی؟؟
کدام جادو لحظه هایت را پر کرده
که حتی نگاهی به تنهایی ام نمی کنی؟؟
روزِ مرگ من باز فرا می رسد...
من اینجام، اینجا!
گور من اینجاست. مرا پیدا کن...
هر که خواهی باش اما باش!
و برای روح مرده ام مرهم باش.

منبع:تولدم مبارک! | بازدید از پست:4 | امتیاز به پست: نتیجه: 60 امتیاز توسط 20 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

 دیگه نیست کسی، که بهت بگه اینقدر زیر بارون نرو، سرما میخوری

دیگه نیست کسی، که بهت بگه مراقب خودت باش چون همیشه دل نگرانتم، مهربانم!

دیگه نیست کسی، تا هر روز و هر شب حرفهای عاشقانه بهت بزنه

دیگه نیست کسی، که مجبورت کنه بخندی یا چشماتو روی غمها ببندی

دیگه نیست کسی، تا از تنهاییت بگی براش، اونم آرومت کنه

دیگه نیست کسی، تا وقتی شبها داری درس میخونی دلش نیاد بخوابه چون تو بیداری

دیگه نیست کسی، تا برات ناز کنه

دیگه نیست کسی، تا عاشقانه نگات کنه

دیگه نیست کسی، تا التماس کنه باهاش بیای بیرون

دیگه نیست کسی، تا قلبش برات بتپه

دیگه نیست کسی، تا باهاش بایستی نم نم بارون رو نگاه کنی

دیگه نیست کسی، تا گل سرخ بذاره توی جیب هات یا بوسه بکاره روی لب هات

دیگه نیست کسی، تا سراغتو بگیره یا در نبودت بدجوری بغضش بگیره

دیگه نیست کسی، تا با لطافت دستاتو بگیره یا تا سر حد جنون برات بمیره

دیگه نیست کسی، تا از خنده هات مجنون بشه باز

دیگه نیست کسی، تا توی خیالت باهاش پرسه بزنی باز

دیگه نیست کسی، تا از دلتنگیش طاقتت تموم بشه

دیگه نیست کسی، تا همیشه بهت بگه مهربونم! بدون تو من تنها میمونم

دیگه نیست کسی، تا بهت بگه اینجا جات خالیه یا هوا بیتو بدجوری ابریه

دیگه نیست کسی، تا شبها با نجواهای عاشقونه برات لالایی بخونه

دیگه نیست کسی، تا بهت چشم غرّه بره، ناراحت بشی... اونوقت بهت محبت کنه تا از یادت بره

دیگه نیست کسی، تا خالصانه عاشق مهربونی هات باشه

دیگه نیست کسی، تا بهش بگی: تو نفس منی، تمام تار و پود و زندگی منی

دیگه نیست کسی، تا شبهاتو باهاش تقسیم کنی

دیگه نیست کسی، تا همیشه واست دعا کنه

دیگه نیست کسی، تا با  بی تفاوتی هات  آزارش بدی

دیگه نیست کسی، تا نتونی توی چشماش نگاه کنی

دیگه نیست کسی، تا ازش فرار کنی یا مجبور بشی همیشه به سوال هاش جواب بدی

دیگه نیست کسی، بهت بگه نرو، بمون دوستت دارم، اگه بری نفس کم میارم!

دیگه نیست کسی...

نمیدونم...

شاید هم کسی باشه تا باز سراغتو بگیره

یا شبها توی کوچه ها دستاتو بگیره

یا بیاد غم چشماتو به ستاره ها ببخشه

یا بهت بگه عزیزم دوستت دارم؛ برات بمیره

اما خب، مطمئنم مثل من از دوریت دلش نمیگیره

شاید کسی هست که تو دیگه پیشم برنگشتی

یا شایدم دیگه اون قدر که می گفتی دوستم نداشتی

اما مهربون نامهربونم! هنوز هیچکسی نیومده به جات توی قلب داغونم...

غم با همه نامردی اش هر شب به من سر می زند؛ مهربان بی وفا از غم بیاموز وفا....

منبع:دیگه نیستی به یادم... | بازدید از پست:5 | امتیاز به پست: نتیجه: 55 امتیاز توسط 18 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

زمستان نزدیک است!

سرمایش را از فرسنگ ها این طرف تر در این پاییز برگ ریز می شود احساس کرد.

سرمایش مرا یاد نگاه سرد تو، رفتار سردت و فاصله ی طولانی و سردی که میانمان افتاده می اندازد.

مدت هاست که بی تو کوچه های دلم یخ بسته، هرگز نخواستم که هیچ کس جز تو، با گرمایش مرا ذوب کند!

این فقط کار توست، فقط تو می توانی یخ وجود مرا بشکنی.

فقط تویی که می توانی لب های کبود و ماسیده ی مرا، سرخ و گرم کنی!

فقط تویی که نامت تمام مویرگانم را به لرزه در می آورد.

فقط تویی که از خاطرم می گذری.

فقط تویی که در سر انگشتان من برای نوشتن جریان داری!

فقط تویی که هر روز و هر لحظه در پی ات هستم.

فقط تویی که با وجود اینکه عاشقت هستم اما نمی توانم همچون گذشته احساسم را ابراز کنم...

فقط تویی که نمیتوانم هنوز که هنوز است در چشمانت نگاه کنم!

فقط تویی که همیشه به خاطرت هزاران سختی را متحمل شده ام.

فقط تویی که در من جریان داری!

فقط تویی، تو... تو!

در رهگذر زمستان بودم که چشمانت در نگاهم پیدا شد؛ زیبا بود مثل گل مریم و دلچسب بود مثل غروب خورشید...

منبع:زمستان وجود تو!!! | بازدید از پست:7 | امتیاز به پست: نتیجه: 68 امتیاز توسط 24 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

روزها چه سرد و سیاه میگذرند، شب ها چه تلخ و بی رونق!

روزها میخوابم، شب ها بیدارم! آسمان مال من است اما تو مال من نیستی!

نفسم یکی در میان می زند و قلبم تند تند!

می بینی اینست حال و روزم بی تو... وای یادم رفته بود که دگر نمی بینی!

تو مگر چشمی هم برای دیدن من داری؟؟! گمان نمی کنم!

روزگاری دستم گرمی دستت را حس میکرد...

روزگاری مویم در نسیمی رها بود که بوی تو را برایم به ارمغان می آورد...

روزگاری لب من می خندید، دل من خرم بود...

چه شد آن روزگاران ای یار؟!! چه شد ای نامهربان یار؟!!

روزگاری دل تو با من بود، روح من نیز با تو!

تو به من می نگریستی، من به تو...  و چه سرشار از هم بودیم! چه حال خوشی داشتیم!

اکنون دل و روحت با کیست؟!! دلبر خوش سیمایت کیست؟!! اکنون مهربان یار کیستی؟

دوستت می داشتم و اکنون دوست ترت می دارم؛ چه یار باشی با من، چه جفا کار!

من جفایت را به جان خریدارم، فقط خورشید آسمان من باش و بر من بتاب! حال اگر مرا سوزاندی  باکی نیست چون سوختن از هرم یار، به از روزها و شب های سرد است!

گرمای حضور تو وجودم را زنده نگه میدارد!!!

منبع:یار جفاکار! | بازدید از پست:5 | امتیاز به پست: نتیجه: 58 امتیاز توسط 19 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

کودکی هایمان چه بی آلایش، با هم بازی می کردیم! چه بی ریا و بی توقع هم را دوست داشتیم.

چه روزگارانی داشتیم با هم، مهربانم! یادت هست؟!!

چه کودکانه به هم می خندیدیم، چه لحظه هایی که با هم در حیاط خانه تان تاب سواری می کردیم و صدای خنده مان همه جا را بر میداشت.

برای هم بستنی می خریدیم و با هیجان آن را لیس می زدیم و چقدر ساده از خوردن یک بستنی شاد بودیم. تمام لحظه هایم را در کنار تو بودم بدون آن که متوجه باشم. بر خلاف این روزها که بسیار از هم دور افتاده ایم.

کمی که از کودکی فاصله گرفتیم، گاهی با هم کتاب می خواندیم یا برایت شعرهای فروغ (فرخزاد) را می خواندم.

این راحتی مان، این صمیمیت مان را دوست داشتم و تو هم دوست داشتی، از نگاهت میشد فهمید!

چند باری با هم به کوه رفتیم و تا نفس داشتیم می دویدیم. آنجا چقدر با هم عکس گرفتیم و بعد متوجه شدم که همه شان تارند اما نگه شان داشته ام.

این روزها که عکس ها را نگاه می کنم گریه ام می گیرد، آخر آن وقت ها بسیار صمیمی بودیم و به هم نزدیک؛

از کنار هم بودن لذت می بردیم اما حالا چنان با هم بیگانه ایم که دیگر سراغم را نمی گیری،

دیگر دلت برایم تنگ نمی شود، دیگر چون گذشته کنارم نمی نشینی و برایم نمی خندی!

تنها بینمان نگاه است و نگاه!

در حسرت آن روزها پیر شده ام!

آن روزها زمان بسیاری با هم گپ می زدیم و لحظاتت را با من تقسیم می کردی اما اکنون اندکی وقت برایم نداری و هر روز بیشتر دلهایمان از هم فاصله می گیرند!

نوجوانی هایمان، وقتی کسی آزارت میداد یا دلت را می شکست خوب یادم هست احساس میکردم کوه غم در دل دارم و همیشه به دنبال همدردی با تو بودم.

همیشه نسبت به تو محبت داشتم و نشان می دادم که نگرانت هستم.

هرچه بزرگتر شدیم حس ام نیز نسبت به تو بیشتر شد... خالصانه و کودکانه دوست داشتنم تبدیل به عشق شد، به عشقی جاودان! چون بسیار مهربان بودی و دل نشین.

کودکی هایمان در زلالی نگاهت، در صداقت دستهایت و در گرمای خنده هایت تو را می یافتم

اما حالا

هر چه می گردم دیگر نشانی از آن روزها، از آن صمیمیت و خلوص و صداقت نمی یابم؛ نه در حرفهایت، نه در نگاهت و نه در نوشته هایت.

تو کجای آن کودکی ها، آن نوجوانی هایمان گم شده ای که دیگر نمی یابمت؟!!

شاید هم فقط بامن مهربان نیستی آخر وصف محبت ها و مهربانی هایت هنوز میشنوم و از اینکه تو را ندارم بسیار حسرت میخورم و غمگینم!

تو سرابی هستی که همه جا تصورت می کنم اما در حقیقت نیستی. تو حتی دیگر آن مهربان دو-سه سال پیش هم نیستی.

این روزگار چه بر سر نگاه گرم و قلب رئوفت آورده که عوض شده ای؟ که انگار نمی شناسمت؟

دیگر نمی خندی، جدی شده ای، بی وفا شده ای... دیگر نشانی از عشقمان در تو نیست.

بعید میدانم این ها دلیلش بزرگ شدن باشد...

شاید هم دیگر درونت را برایم آشکار نمی کنی که حس می کنم از من فاصله گرفته ای و نمی شناسمت.

تا چندی پیش آن چنان دوستم میداشتی که جا برای پروازم نبود اما اکنون تا حدی سرد شده ای که از زمستان نگاهت، وجودم یخ زده است.

آنقدر ظالم و بی محبت شده ای که هیچ کس به گرد پایت نمی رسد!

من که می دانم تو نهایت احساسی، من که می دانم تو با گرمای عشقت، زمستان را بهار میکنی و گل ها را بیدار؛

پس بیا و مرا هم بی نصیب مگذار از هرم عشقت. بیا و مرا باز هم با دوست داشتنت آتش بزن، گرم کن، ذوب کن!

بیا و چون گذشته بر کویر تنم ببارو سبزم کن. بیا دوباره عاشقم باش و بهار روزهای پاییزی ام باش.

بیا تا بر اندام نحیفت بوسه زنم

بیا تا برگ های خشک تنم با وجودت سبز شوند. بیا... بیا تا از وجودت، از عشقت گر بگیرم

بیا مهربانم! میخواهم برایت بمیرم. بیا که دیگر دور از تو و عشقت نمی توانم زندگی کنم.

بی تو نفس کم آورده ام. نمی خواهم که دیگر بی تو بمانم.

بیا نامهربان! بیا و خودت را به لحظه های پوچ من ببخش تا معنای زندگی ام باشی، تا رنگ دقایقم باشی. تا هستی ات شوم، تا در هم فرو رویم، تا چون گذشته با هم رشد کنیم و رشد کنیم. بیا تا دیگر دور از تو نبارم.

نازنین یارم! خودت را از من دریغ مکن. بس است هر چه بی تو آب شدم... بیا و فردایم باش!

خسته ام از روزهای بدون تو، از شب های خالی از تو، خسته ام از ترس فردای بدون تو!باز گرد تا شهر دلم را از شوق برایت آذین بندی کنم.

تمام محبت هایم را جمع کرده ام و به هیچ کس نداده ام تا همه را نثار تو کنم عزیزم!

از اینکه در گذشته گرمای دستانم را، هرم بوسه هایم را  از تو دریغ کردم متاسفم. اما تو حضورت را، عشقت را  از من دریغ مکن.

من با توام تا همیشه! تو نیز با من باش تا ابد...

منبع:تو کجای آن روزگاران گم شده ای که دیگر نمی یابمت؟!! | بازدید از پست:5 | امتیاز به پست: نتیجه: 58 امتیاز توسط 19 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

وقتی که سرده دستم

وقتی از همه خسته ام

*

وقتی خرابه حالم

جز تو هیچ کس رو ندارم

*

وقتی غمو غصه ی روزگار

مشکلات بی شمار

دستمو زدن کنار

تو دست توی دستای من بذار

*

وقتی صدای من بوی غم می گیره

عشق از رو هوس میمیره.

میون این شب تیره،

با تو دل من چه آروم می گیره...

*

با تو دل من آروم می گیره

با تو دل من چه آروم می گیره

*

با یاد تو زندگیم دوباره می گیره بوی عشق

جهنم من میشه بهشت!

رو تن جاده میشه نوشت

که چه خوب و روشنه با تو سرنوشت

*

بیتو هیچم

با تو پادشاه این قصه میشم

اگه یاد تو نباشه بگو دل خوش به محبت کی شم؟

*

اسم پاک تو همیشه روی لبامه

ترسی از تاریکی من ندارم وقتی یاد تو همدم شبامه

*

چه حس خوبیه که تو با منی همیشه

حتی یه لحظه سایه ات از سر من کم نمیشه

منبع:خدای خوب من! | بازدید از پست:6 | امتیاز به پست: نتیجه: 60 امتیاز توسط 20 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |

ای دوست قبولم کن و جانم بستان / مستم کن و بس هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد بی تو/ آتش به من اندر زن، آنم بستان

ای زندگی تن و توانم همه تو/ جانی و دلی، ای دل و جانم همه تو

تو هستی من شدی، از آنی همه من/ من نیست شدم در تو، از آنم همه تو

باز آی، که تا به خود نیازم بینی / بیداری شب های درازم بینی

میدی غلطم که خود فراق تو مرا / کی زنده رها کند که بازم بینی

هر روز دلم در غم تو زارتر از و از آن دل بی رحم تو بیزار تر است

بگذاشتی ام، غم تو نگذاشت مرا / حقا که غمت از تو وفادار تر است

بر من در وصل بسته میدارد دوست / دل را به عنان شکسته میدارد دوست

زین پس من و دل شکستگی بر در او / چون دوست دل شکسته میدارد دوست

خود ممکن آن نیست که بردارم دل / آن به که به سودای تو بسپارم دل

گر من به غم عشق تو نسپارم دل / دل را چه کنم بهر چه میدارم دل

در عشق تو هر حیله که کردم هیچ است / هر خون جگر که بی تو خوردم هیچ است

از درد تو هیچ روی درمانم نیست / درمان که کند مرا که دردم هیچ است

من بودم و دوش آن بت بنده نواز / از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید / شب را چه کنم حدیث ما بود دراز

دلتنگم و دیدار تو درمان من است / بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی / آن چه از غم هجران تو بر جان من است

ای نور دل و دیده و جانم چونی، ای آرزوی هر دو جهانم چونی

من بی لب لعل تو چنانم که مپرس ، تو بی رخ زرد من ندانم چونی

از دوست به یادگار دردی دارم که آن درد به صد هزار درمان ندهم!

منبع:مولانا | بازدید از پست:5 | امتیاز به پست: نتیجه: 60 امتیاز توسط 20 نفر
ارسال شده توسط دانیال در تاریخ 13/10/1390 ساعت 15 |